Daphne keek nog één keer om. Een laatste blik op alles wat zou verdwijnen. Alles wat geen deel nam aan haar toekomst. Toen rende ze weg. Zo hard als ze kon. Weg van alles. Weg om nieuwe dingen te ontdekken en de rest achterwege te laten. Nooit zou ze meer terug willen kijken naar haar verleden. Haar vieze verleden.

Nee, ze rende weg. En ze zou ergens terecht komen waar niemand ooit van haar naam had gehoord. Ze keek naar het pad dat ze nam, haar huis vervaagde langzaam tot in het niets. Ze bleef rennen en rennen tot ze op een onbekende plek terecht kwam. Ze naderde een bos. Bloesembomen. Overal stonden bloesembomen. Boesemblaadjes vielen als sneeuwvlokjes op de grond. Het leek net roze sneeuw. Het kwam in grote hoeveelheden uit de bomen. Ze keek er even naar. De dwarrelende blaadjes die ongestoord bleven vallen, hoe dan ook. Het deed er niet toe of zij hier stond. Er viel een bloesemblaadje op haar schouder. Ze pakte het van haar schouder. Ze keek er even naar en stopte het vervolgens in haar zak. Met grote passen liep ze door het bos.

Een enige tijd later zag ze dat de bloesembomen ophielden. Ze maakte meer vaart in haar loop. Wat zag ze er? Ze kneep met haar ogen en bleef flink doorstappen. Trappen. Trappen diep naar beneden liepen in een ravijn. Waar zouden de trappen haar naartoe kunnen brengen? Had ze iets ze verliezen? Nee, ze had juist alles te winnen en besloot om te kijken waar de trappen haar naartoe zouden kunnen leiden. Nog even keek ze naar de trappen die volgroeid waren met klimop. Vervolgens maakte ze een springetje in de lucht en begon de trappen af te lopen. Tree na tree. Hoe meer trappen ze naar beneden had genomen, de meer vaart ze begon te maken en de meer treeen ze oversloeg. Hoe lager ze ging, de donkerder het werd in het ravijn. Ze moest weten wat daar in dat ravijn verborgen lag. De diepte van het ravijn kwam steeds dichterbij. Ze zag nu water liggen en een brug. Ook zag ze vlinders in overvloed rondvliegen. De vlinders gaven licht en lieten een fonkelend spoor achter.

Wat zou dit voor plek zijn? De vlinders die licht gaven... Het water waar mist vanaf kwam. De brug was met goud bekleed. Overal was natuur te zien. Nergens, maar dan ook nergens was een mechanisch iets. Het leek wel een verborgen paradijs hoe het zo oogde. De trappen hielden op en Daphne eindigde op een rots die in het water stond. . ''Aaa.'' Daphne gaf een kreet. De rots was gladder dan ze dacht. Het had niet veel gescheeld of ze had in het riviertje gelegen, dat onder de rots lag. Even stond ze stil. Ze deed haar nette lakschoenen uit om te voorkomen dat het nog eens zou gebeuren en liep over de rots naar het bruggetje met voorzichtige stappen. Bij het bruggetje pakte ze de gouden reling vast met een hand en deed met haar andere hand haar schoenen aan haar voeten. Ze keek voor haar uit en zag een grote zwarte deur. Hoger en breder dan een normale deur. Ze liep over de brug naar de deur. Met haar vingertoppen voelde ze aan de deur. De deur was dicht. Ze probeerde met meer kracht te duwen, maar tevergeefs.

Opeens hoorde ze wat. Het geluid kwam achter de deur vandaan. Daar was ze zeker van en legde een oor tegen de deur. Lachende mensen. Ze hoorde alleen maar gelach. Hard gelach. Gelach van vermaak. Het moest daarbinnen vast een fijne plek zijn. Ze moest erachter komen wat er achter de deur zat.
Met wat zenuwen in haar buik klopte ze op de deur. '' Hallo?!'' Riep ze. Plotseling hield het gelach op en er werd wat gefluisterd dat voor haar onverstaanbaar was. Ze deed een paar stappen naar achteren...

--to be continued... or not.--